ابوبکر عبداللَّه سجستانی

(316 -230 ق)، محدث و زاهد. معروف به ابن ابى‏داوود. در سیستان به دنیا آمد و در بغداد نشو و نما یافت. پدرش وى را در سفرهاى خود همراه ساخت و به محضر علما و محدثان وقت در خراسان و اصفهان و فارس و بصره و بغداد و كوفه و مدینه و مكه و شام و مصر و جزیره برد. اول شیخى كه ابوبكر از او حدیث شنید محمد بن اسلم طوسى بود. او همچنین از پدرش و عمویش و از على بن خشرم مروزى و ابوداوود سلیمان سنجى و محمد بن یحیى ذهلى و احمد بن ازهر نیشابورى و محمد بن بشار بندار و عباد بن یعقوب رواجنى و بسیارى دیگر حدیث شنید. ابن‏حبان و ابواحمد حاكم نیشابورى و ابن‏شاهین و دارقطنى و ابوعمر بن حیویه و عیسى بن على وزیر و ابوالقاسم بن حبابه و ابومسلم محمد بن احمد كاتب و بسیارى دیگر از وى روایت كرده‏اند. وى را در عداد ابن‏خزیمه و ابن ابى‏حاتم رازى دانسته‏اند. سرانجام در بغداد اقامت گزید و شیخ بغداد لقب گرفت و به روایت حدیث پرداخت. وى در بغداد درگذشت و حدود سیصد هزار نمازگزار بر او نماز گزاردند و در مقبره‏ى باب البستان به خاك سپردندش. از آثار وى: «المصاحف»؛ «المسند»؛ «السنن»؛ «التفسیر»؛ «القراآت»؛ «الناسخ و المنسوخ».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.